Jan Jagmin-Sadowski

Jan Andrzej Sadowski, znany także jako Jan Jagmin-Sadowski, urodził się w Grójcu. Był oficerem dyplomowanym Wojska Polskiego i generałem brygady. W młodości działał w organizacjach niepodległościowych, a w 1914 roku ochotniczo wstąpił do Legionów Polskich. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości służył w Wojsku Polskim, ukończył kurs Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego oraz studia w paryskiej Wyższej Szkole Wojennej. Dowodził między innymi 15 pułkiem piechoty i 23 Dywizją Piechoty.

W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził Grupą Operacyjną „Śląsk”, później przemianowaną na GO „Jagmin”. Po rozbiciu grupy pod Tomaszowem Lubelskim dostał się do niewoli i przez pięć lat przebywał w Oflagu VII A Murnau. W 1947 roku wrócił do Polski, a władze przeniosły go w stan spoczynku. W 1976 roku zorganizował na Jasnej Górze uroczystość złożenia orderów Virtuti Militari w proteście przeciw ich przyznaniu Leonidowi Breżniewowi. Był autorem prac o działaniach GO „Śląsk” i przygotowaniach obronnych Śląska. Zmarł w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Bródnowskim.

Na podstawie artykułu „Jan Jagmin-Sadowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.